W poprzednich odcinkach przeszliśmy już spory kawał drogi. Najpierw był materiał: tarcica, stare blaty, drewno z odzysku, oflis, sztorce i pierwsze patrzenie na to, co w ogóle mamy w rękach. Później był rozkrój, brzegowanie, odprężanie drewna po cięciu, praca na strugarce / wyrówniarce, dwie powierzchnie referencyjne ustawione pod kątem 90 stopni i w końcu grubościówka, która nadała lamelom powtarzalny wymiar.

Czyli mamy już coś, co zaczyna wyglądać jak materiał do klejonki. Ale to jeszcze nie znaczy, że łapiemy klej, ściski i lecimy na żywioł. Teraz zaczyna się etap, w którym pojedyncze lamele mają stać się większą całością. I tutaj bardzo łatwo popełnić błędy, które nie wynikają z braku maszyny, tylko z pośpiechu, braku przygotowania albo zwykłego niedopatrzenia.

Klejenie nie jest tylko o kleju. Klejenie to układ, kolejność, próba na sucho, dobór kleju, docisk, stabilizacja, zabezpieczenie przed klejem, kontrola wypiętrzenia i spokojne trzymanie się planu. Brzmi poważnie? Spokojnie. Da się to ogarnąć po ludzku.

Na tym etapie nasze lamele powinny mieć już powtarzalną grubość. Powierzchnie są przygotowane, materiał jest bardziej przewidywalny, a my możemy zacząć myśleć o tym, jak z tych pojedynczych elementów zrobić klejonkę.

I od razu ważna rzecz. Nie robimy tej serii tylko po to, żeby zrobić jedną konkretną deskę kuchenną. Deska albo prosta klejonka jest tu tylko przykładem. Takim prostym projektem prowadzącym, na którym łatwo pokazać podstawy pracy z drewnem. Ta sama logika przyda się później przy półce, blacie, biurku, froncie, elemencie warsztatowym albo większym projekcie z drewna.

Lamela, klejonka, sztorc i klawiszowanie — kilka pojęć na start

Zanim pójdziemy dalej, krótko uporządkujmy nazwy. Lamela to pojedynczy pasek drewna, z którego budujemy większy element. Klejonka to większy element powstały ze sklejenia kilku albo wielu lameli. Może później stać się deską, półką, blatem, panelem, fragmentem biurka albo częścią większego projektu.

Sztorc to koniec elementu. Patrząc na sztorc, widzimy przekrój drewna i układ słojów. Klawiszowanie to sytuacja, gdy jedna lamela albo fragment pakietu wystaje wyżej niż sąsiedni element. Robi się taki mały próg, górka albo dolina.

Wypiętrzenie to sytuacja podczas klejenia, gdy pod siłą głównych ścisków pakiet zaczyna wychodzić do góry, tworzyć łuk albo wybrzuszenie, bo nie został dobrze ustabilizowany.

Te pojęcia są ważne, bo przy klejeniu nie chodzi tylko o to, żeby ścisnąć drewno po szerokości. Chodzi też o to, żeby kontrolować geometrię całego pakietu. Jeżeli skupimy się wyłącznie na tym, żeby ściski mocno dociągnęły lamele do siebie, możemy przegapić to, że całość zaczyna robić łuk, podnosić się albo ustawiać nierówno.

• Lamela to pojedynczy pasek drewna, z którego budujemy większy element.
• Klejonka to gotowy albo półgotowy element powstały ze sklejenia lameli.
• Sztorc to koniec elementu, na którym widać przekrój drewna i układ słojów.
• Klawiszowanie to próg między sąsiednimi elementami.
• Wypiętrzenie to wybrzuszenie całego pakietu pod wpływem docisku.

Uśmieszki, czyli patrzymy na słoje

Kiedy lamele leżą już na stole, warto spojrzeć na ich sztorce. Na końcach elementów zobaczymy układ słojów. Czasem wyglądają jak łuki, czasem jak małe uśmiechy, czasem jak smutne buźki. Stąd potoczne określenie: uśmieszki.

W stolarstwie często mówi się, żeby układać te uśmieszki naprzemiennie. Raz w jedną stronę, raz w drugą. Chodzi o to, żeby praca drewna w całej klejonce była bardziej zrównoważona. I to jest dobra zasada. Ale nie robiłbym z niej religii.

W realnym projekcie liczy się też wygląd, kolor, układ słojów na górnej powierzchni, szerokość lameli i to, jaki efekt chcemy uzyskać wizualnie. Czasem technika podpowiada jedno, estetyka drugie, a zdrowy rozsądek każe znaleźć kompromis.

Dla początkującego najważniejsze jest to, żeby w ogóle zacząć patrzeć na sztorce. Żeby zobaczyć, że drewno ma kierunek, układ i swoją logikę. To nie są przypadkowe paski. Nawet jeśli na początku nie wszystko da się idealnie poukładać, samo patrzenie na przekrój drewna uczy bardzo dużo.

Zanim cokolwiek posmarujemy klejem, układamy lamele na stole. Przekładamy je, obracamy, patrzymy na kolory, słoje, krawędzie i to, jak całość wygląda. Jeżeli robimy prostą klejonkę, to jest właśnie ten moment, żeby zdecydować, która strona będzie górą, które lamele mają leżeć obok siebie i czy układ ma sens wizualnie.

Nie warto robić tego w pośpiechu. Po posmarowaniu klejem zaczyna działać czas. Nagle okazuje się, że coś leży odwrotnie, jedna lamela nie pasuje, ścisk jest za daleko, a my próbujemy wszystko ratować mokrymi rękami. Dlatego najpierw układ. Potem oznaczenia. Dopiero później klej.

Gdy układ lameli jest już dobry, warto go oznaczyć. Można numerować lamele. Można robić kreski, strzałki, symbole. Ale bardzo fajnym i prostym sposobem jest trójkąt stolarski.

Rysujemy ołówkiem trójkąt przechodzący przez kilka lameli. Kiedy później rozłożymy elementy, posmarujemy je klejem i będziemy składać wszystko z powrotem, kształt trójkąta pokaże nam, co gdzie wraca. Widać, czy ramię trójkąta się zgadza, czy coś jest odwrócone, czy jedna lamela nie trafiła w złe miejsce.

To jest bardzo prosty trik, ale działa świetnie. I znowu: ołówek, nie marker. Marker potrafi wejść głęboko w drewno i później może sprawić problem przy dalszej obróbce albo wykończeniu.

Próba na sucho i klej — zanim zacznie działać czas

Zanim klej dotknie drewna, robimy próbę na sucho. To znaczy: składamy całość tak, jakbyśmy już kleili, ale bez kleju. Układamy lamele, przykładamy ściski, sprawdzamy, czy mamy wystarczający zakres, czy nic się nie blokuje, czy kantówki stabilizujące są przygotowane, czy przekładki są pod ręką, czy blat jest zabezpieczony i czy wszystko, co może dotknąć świeżego kleju, jest oklejone taśmą malarską albo oddzielone papierem lub folią.

Klejenie nie jest dobrym momentem na szukanie ścisku, taśmy, papieru, kleju, pędzelka, wałka, przekładki albo brakującej kantówki. Próba na sucho często pokazuje rzeczy, których nie widać w głowie. Nagle okazuje się, że ścisk jest za krótki. Że kantówka przeszkadza. Że nie ma miejsca na rękę. Że stół jest za wąski. Że przekładka powinna być dłuższa. Że trójkąt stolarski jest po złej stronie. Lepiej odkryć to bez kleju niż w środku klejenia.

Przy okazji próby na sucho warto powiedzieć kilka słów o kleju. Nie będziemy teraz robić pełnego wykładu o technologii klejenia. Kleje do drewna to osobny, ciekawy temat. Ale na start warto znać kilka pojęć.

Pierwsze pojęcie to czas otwarty kleju. Po ludzku: to jest czas, w którym po nałożeniu kleju możemy jeszcze złożyć elementy, poprawić układ, ustawić lamele, założyć ściski i zamknąć pakiet, zanim klej zacznie wiązać na tyle, że praca robi się ryzykowna.

Dla początkującego dłuższy czas otwarty jest wygodniejszy. Daje więcej spokoju. Można poukładać lamele, skontrolować ściski, poprawić coś, co się przesunęło, i nie pracować w panice.

Drugie pojęcie to czas docisku, czas zacisku albo czas prasowania. To jest czas, przez jaki klejone elementy powinny zostać ściśnięte w ściskach albo w prasie. I tutaj nie zgadujemy. Patrzymy na zalecenia producenta kleju.

Trzecie pojęcie to czas wiązania albo czas pełnego utwardzenia. To już nie jest tylko pytanie, kiedy można zdjąć ściski, ale kiedy spoina osiąga pełniejszą albo pełną wytrzymałość i kiedy można bezpieczniej przechodzić do dalszej obróbki.

Druga rzecz to klasy klejów, na przykład D3 i D4. Nie wchodząc teraz w całą chemię i normy: te oznaczenia mówią o odporności kleju na warunki użytkowania, szczególnie wilgoć. D3 i D4 to już bardziej techniczne określenia, które warto znać, ale nie wybieramy kleju tylko po dużej literce i cyferce na opakowaniu.

Zawsze trzeba sprawdzić zalecenia producenta: do czego klej jest przeznaczony, jaki ma czas otwarty, jaki czas docisku, w jakiej temperaturze można nim pracować i do jakich warunków użytkowania się nadaje.

Przy projektach niezwiązanych z żywnością temat bywa prostszy. Dobieramy klej do zastosowania, warunków i wytrzymałości. Ale jeśli robimy element, który może mieć kontakt z żywnością, na przykład deskę kuchenną, trzeba dodatkowo sprawdzić, czy producent deklaruje, że klej po utwardzeniu nadaje się do takiego zastosowania albo ma odpowiednie badania / dopuszczenia. Nie zgadujemy. Sprawdzamy.

Ściski, stabilizacja i zabezpieczenie materiału

W warsztacie mówi się, że ścisków nigdy za wiele. I coś w tym jest. Tylko że na początku mało kto ma od razu pełen zestaw ścisków do klejenia, ściski rurowe, długie ściski, solidne prasy i wszystkie możliwe pomocniki. Większość z nas zaczyna od tego, co ma albo co udało się kupić w rozsądnej cenie.

Wielu hobbystów zaczyna od zwykłych ścisków. I to jest normalne. Przy małej klejonce, na przykład pod niedużą deskę albo mały panel, takimi ściskami da się pracować. Szczególnie jeśli dołożymy dodatkową stabilizację.

Problem zaczyna się przy większych klejonkach. Zwykły ścisk może ścisnąć materiał po szerokości, ale niekoniecznie utrzyma całą geometrię pakietu. Podczas klejenia, gdy działa siła głównych ścisków, klejonka może zacząć wypiętrzać się do góry, robić łuk albo wybrzuszenie, jeśli nie jest zabezpieczona dodatkowymi listwami.

Dlatego nie chodzi tylko o pytanie: „Czy mam czym ścisnąć?” Trzeba zapytać: „Czy mam jak utrzymać ten pakiet płasko i pod kontrolą?”

A skoro jesteśmy przy powiedzeniu, że ścisków nigdy za wiele, to od razu przypomina mi się mój prosty patent ze stolikiem warsztatowym. Ja też na początku nie miałem idealnego zestawu do klejenia. Nie miałem od razu ścisków rurowych, nie miałem gotowej prasy i pełnej ściany sprzętu. Ale miałem mały składany stolik warsztatowy z ruchomymi blatami. Taki prosty stół, który ma własne śruby, blaty działające trochę jak imadło i otwory, w które można coś zamocować.

I w pewnym momencie pomyślałem: skoro ten stolik ma własny docisk, to może da się z tego zrobić prosty przyrząd do małych klejonek. I tak powstał prosty warsztatowy patent. Nie profesjonalna prasa stolarska. Nie rozwiązanie do wielkich blatów. Ale mały przyrząd, który pozwolił mi zacząć kleić niewielkie elementy i zrozumieć samą zasadę docisku.

Do takiego rozwiązania też trzeba podejść z głową: zabezpieczyć miejsca kontaktu z klejem, używać przekładek i kontrolować, czy klejonka nie wypiętrza się podczas docisku. Ale jako hobbystyczny start — to był naprawdę fajny sposób, żeby ruszyć z miejsca.

Jeżeli kleimy na płaskim blacie albo na listwach podkładowych, możemy pomóc sobie dodatkowymi kantówkami lub listwami stabilizującymi. Takie kantówki przykładamy od góry i czasem również od dołu. Nie są one głównym dociskiem po szerokości klejonki. Ich zadaniem jest ograniczyć wypiętrzenie, czyli pilnować, żeby pakiet pod siłą ścisków nie poszedł do góry.

Można złapać je dodatkowymi małymi ściskami. W praktyce wygląda to tak: główne ściski dociskają lamele do siebie, a kantówki stabilizujące pilnują, żeby całość nie podnosiła się i nie robiła wybrzuszenia. To jest bardzo prosty sposób, ale przy pierwszych klejeniach potrafi naprawdę pomóc.

To nie jest teoria. Sam zrobiłem taki błąd. Przy jednym klejeniu nie zabezpieczyłem odpowiednio listwy stabilizującej. Klej wypłynął, złapał listwę razem z klejonką, a później przy zdejmowaniu odłupał się kawałek drewna. Miałem szczęście, bo stało się to poza docelowym wymiarem. Mogłem to jeszcze odciąć i uratować projekt. Ale gdyby takie uszkodzenie powstało w polu gotowego elementu, byłby poważny problem.

I to jest dokładnie ten rodzaj błędu, którego da się uniknąć za pomocą zwykłej taśmy malarskiej albo kawałka papieru. Stabilizacja jest dobra. Niezabezpieczona stabilizacja może zrobić szkody.

Jest jeszcze jedna rzecz, o której łatwo zapomnieć. Kiedy ściskamy klejonkę, nacisk nie zawsze rozkłada się idealnie. Z jednej strony mamy śrubę dociskową ścisku, a z drugiej strony miejsce, o które opiera się materiał. Jeśli metalowy element ścisku albo twardy zderzak dociska bezpośrednio do drewna, bardzo łatwo zrobić wgniotkę, dołek albo trwały odcisk. Szczególnie przy cieńszych klejonkach.

Dlatego w takich miejscach warto dać przekładkę ochronną. Po prostu kawałek drewna między ściskiem a klejonką. Może to być odpadowa lamela, mały klocek albo kawałek listwy. Ważne, żeby przekładka była na tyle szeroka i sztywna, żeby rozłożyć nacisk, a nie tylko przenieść punktowy ślad w inne miejsce.

To dotyczy zarówno strony, gdzie dociska śruba ścisku, jak i strony oporowej, gdzie klejonka opiera się o zderzak albo stały element ścisku. Jeśli klejonka ma później duży naddatek do formatowania, część takich śladów może wypaść poza docelowy wymiar. Ale nie warto na tym polegać bezmyślnie. Jeżeli kleimy „na zero”, czyli bez dużego zapasu, zabezpieczenie końców jest szczególnie ważne.

• Najpierw sprawdź układ lameli i oznacz kolejność.
• Zrób próbę na sucho ze ściskami, przekładkami i kantówkami.
• Zabezpiecz blat, listwy i wszystko, co może dotknąć kleju.
• Używaj przekładek ochronnych przy końcach klejonki.
• Pilnuj nie tylko docisku po szerokości, ale też płaskości całego pakietu.

Nie będziemy tutaj robić katalogu wszystkich ścisków świata. To ma być materiał dla hobbysty na start, a nie przegląd profesjonalnych pras stolarskich. Ale warto powiedzieć, że bardzo dobrą opcją dla początkującego mogą być ściski rurowe albo inne typowe ściski do klejenia większych elementów.

Można spotkać też określenia typu ściski pełnopowierzchniowe, ściski płaszczyznowe albo po prostu solidne ściski stolarskie do klejenia. Nie przywiązujmy się jednak do samej nazwy katalogowej. Chodzi o to, żeby ścisk dawał równy, stabilny docisk i pomagał utrzymać klejonkę pod kontrolą.

Ściski rurowe są popularne, bo pozwalają pracować z większą szerokością, są praktyczne i często są rozsądniejsze budżetowo niż drogie profesjonalne systemy klejarskie. Są też solidne ściski robione przez producentów albo rzemieślników z profili stalowych, ze śrubą trapezową, nakrętką trapezową i regulowanymi zderzakami. Takie rozwiązania potrafią działać bardzo dobrze jako stacjonarne ściski leżące na blacie.

Mają minusy: są ciężkie, zajmują miejsce i nie zawsze są wygodne do przenoszenia. Ale przy klejeniu większych elementów mogą dawać bardzo dobrą kontrolę. Na sam start nie trzeba od razu kupować najdroższych profesjonalnych ścisków. Ważniejsze jest, żeby rozumieć, co chcemy osiągnąć: równy docisk, kontrolę płaskości i zabezpieczenie materiału.

Nie będziemy robić matematyki ani sztywnej tabeli. Liczba ścisków zależy od długości, szerokości i grubości klejonki, od gatunku drewna, od rodzaju ścisków i od tego, jak dobrze stabilizujemy pakiet. Ale dla orientacji można powiedzieć tak: przy małej, niedużej klejonce minimum to raczej około trzy porządne ściski plus stabilizacja. Przy klejonce około metra cztery porządne ściski to absolutne minimum. Lepiej celować w pięć ścisków rurowych albo więcej, układanych od dołu i od góry, jeśli metoda pracy i konstrukcja na to pozwalają.

Ja przy około metrowych klejonkach używałem czterech ciężkich, rzemieślniczych ścisków z profili stalowych jako solidnej podstawy, a dodatkowo zabezpieczałem pakiet od góry przed wypiętrzeniem. Czy to jest jedyna metoda? Nie. To jest orientacja dla początkujących. Ale zasada jest prosta: lepiej mieć dwa ściski za dużo niż jeden za mało.

I znowu: nie chodzi o brutalną siłę. Chodzi o równy, kontrolowany docisk. Za mało docisku to problem. Ale bezmyślne miażdżenie wszystkiego na siłę też nie jest dobrym rozwiązaniem.

Klejenie w pakietach i kontrola krawędzi

Przy małych maszynach hobbystycznych często nie ma sensu kleić od razu bardzo szerokiej klejonki. Lepiej podzielić pracę na pakiety. Czyli najpierw sklejamy kilka lameli w mniejszy pakiet, który później możemy jeszcze obrobić. Potem takie pakiety łączymy w większą całość.

Ja robiłem tak przy cienkiej klejonce, która docelowo miała mieć około 18 mm. Lamele miały około 4 cm szerokości, a pojedynczych lameli nie strugałem od razu do 18 mm. Zostawiałem naddatek, na przykład około 20 mm.

Dlaczego? Bo przy amatorskim klejeniu i wąskich lamelach bardzo łatwo o minimalne klawiszowanie. Pół milimetra tu, pół milimetra tam. Niby niewiele, ale później robią się górki i doliny. Tego nie naprawia się dobrze przez punktowe szlifowanie. Jeśli coś wystaje od góry, to z drugiej strony może brakować materiału. Można bardzo łatwo zepsuć geometrię całego pakietu.

Dlatego lepiej zostawić naddatek, skleić pakiet, a później wyrównać go na grubościówce do docelowej grubości. To daje dużo spokojniejszą pracę.

Jeżeli kleimy etapami, pojawia się jeszcze jeden ważny punkt. Załóżmy, że skleiliśmy mniejsze pakiety, a potem przepuściliśmy je przez grubościówkę, żeby wyrównać powierzchnie i zniwelować lekkie klawiszowanie. Teraz chcemy skleić pakiety w większą całość. Wtedy warto jeszcze raz skontrolować krawędzie klejowe tych pakietów.

Grubościówka wyrówna powierzchnie, ale nie zwalnia nas z kontroli krawędzi, które będą klejone dalej. Jeżeli po obróbce kąt albo płaszczyzna minimalnie uciekły, można wrócić na wyrówniarkę i bardzo delikatnie „liznąć” krawędź klejową.

Nie chodzi o agresywne zbieranie materiału. Chodzi o przywrócenie dobrej płaszczyzny klejenia między pakietami. Ściski nie powinny ratować złej geometrii. Ściski mają docisnąć dobrze przygotowane elementy, a nie zmuszać krzywe powierzchnie do udawania, że pasują.

Przy łączeniu pakietów można też spotkać się z dodatkowym pozycjonowaniem elementów. Zacząłbym od najprostszych i najbardziej dostępnych metod. Jeżeli mamy prosty przyrząd do kołkowania, możemy użyć zwykłych kołków stolarskich albo meblowych. Jeśli nie mamy takiego przyrządu, pomocne mogą być nawet najprostsze znaczniki do kołków.

Same znaczniki oczywiście niczego nie łączą. One tylko pomagają przenieść miejsce wiercenia. W praktyce wygląda to tak: wiercimy otwory w jednym pakiecie, wkładamy znaczniki ze szpicem, przykładamy drugi pakiet i dostajemy punkty, w których trzeba wywiercić odpowiadające otwory pod kołki.

Dalej są lamelki z lamelownicy, a jako bardziej zaawansowana opcja także systemy typu Domino, jeśli ktoś już taki system ma. Nie przedstawiałbym Domino jako standardu dla początkującego. To raczej kolejna możliwość, a nie coś, bez czego nie da się skleić pakietów.

I najważniejsze: nie robimy tego dlatego, że klejone połączenie krawędziowe samo z siebie wymaga wzmocnienia kołkami albo lamelkami. Chodzi głównie o pozycjonowanie i stabilizację podczas klejenia.

Przy wielu wąskich lamelach liczba kołków albo lamelek zrobiłaby się ogromna, a nakład pracy często byłby nieproporcjonalny. Jeżeli dobrze pilnujemy docisku, stabilizacji i zostawiamy naddatek na późniejsze wyrównanie pakietu, lekkie klawiszowanie pojedynczych lameli można później skorygować.

Dużo większy sens widzę przy łączeniu już sklejonych i wyrównanych pakietów. Wtedy pakiet spotyka się z pakietem. To jest bardziej finalne połączenie. Nie chcemy już, żeby jeden pakiet minimalnie podniósł się względem drugiego. Nie planujemy ratować geometrii agresywnym szlifowaniem. Chcemy, żeby wszystko ustawiło się możliwie równo już podczas klejenia. I właśnie wtedy kołki, lamelki albo inne systemy pozycjonowania mogą być bardzo pomocne. Nie jest to obowiązek. To jest narzędzie, które warto znać.

Ile trzymać klejonkę w ściskach?

Jest jeszcze jedno pytanie, które prędzej czy później się pojawi: kiedy można zdjąć ściski? W internecie zobaczycie różne odpowiedzi. Ktoś powie, że wystarczą dwie godziny. Ktoś powie, że trzy. Ktoś inny pokaże, że po pięciu godzinach już obrabia dalej.

I nie mówię, że to zawsze jest nieprawda. Przy konkretnym kleju, dobrej temperaturze, odpowiedniej wilgotności, właściwym materiale, doświadczeniu i spokojnej dalszej obróbce takie rzeczy mogą działać.

Ale jeśli robicie pierwsze klejenia, trzymajcie się instrukcji producenta kleju. Jeżeli producent zaleca określony czas docisku albo określony czas pełnego utwardzania, potraktujcie to poważnie.

Dlaczego? Bo jeśli coś pójdzie nie tak, początkujący nie będzie wiedział, co było przyczyną. Czy materiał był źle przygotowany? Czy krawędzie nie pasowały? Czy docisk był za słaby? Czy docisk był za mocny? Czy klejonka była źle ustabilizowana? Czy klej był źle dobrany? Czy ściski zostały zdjęte za wcześnie?

Trzymając się zaleceń producenta, eliminujemy przynajmniej jedną zmienną. Z czasem, kiedy nabierzecie doświadczenia, sami zobaczycie, że w niektórych sytuacjach można pracować szybciej. Ale wtedy robicie to świadomie i na własną odpowiedzialność.

Na początku nie ma pośpiechu. To jest hobby. Nie masowa produkcja. Uczymy się spokojnie, rozważnie i zgodnie z instrukcją kleju.

Usuwanie kleju i co mamy po klejeniu

Klej wypłynie. To normalne. Można go częściowo kontrolować, można zebrać nadmiar w odpowiednim momencie, ale zawsze trzeba zakładać, że coś gdzieś się pojawi.

Po wyschnięciu nie zaczynałbym agresywnie od ostrego dłuta, szczególnie jeśli ktoś nie ma wprawy. Ostre dłuto potrafi wejść w drewno szybciej, niż człowiek zdąży zareagować. Można zaciąć powierzchnię, wyrwać fragment albo zrobić ślad, którego później nie da się po prostu usunąć papierem ściernym.

Na start bezpieczniejsze będzie mniej agresywne narzędzie: skrobak, twarda szpachla, ostrożne mechaniczne usuwanie. Stare, mniej ostre dłuto może działać jako skrobak, ale dopiero z wyczuciem. Tu naprawdę warto uważać. Bo po klejeniu jesteśmy już daleko w projekcie. Szkoda zepsuć powierzchnię jednym niekontrolowanym ruchem.

Po dobrym klejeniu mamy już coś więcej niż pojedyncze lamele. Mamy pakiet albo klejonkę. Ale to nadal nie musi być koniec obróbki. Trzeba będzie sprawdzić powierzchnię, usunąć klej, ocenić klawiszowanie, ewentualnie wyrównać pakiet, sformatować element i przygotować go do dalszej pracy. Tym zajmiemy się w kolejnym kroku.

Najważniejsze na dziś jest jedno: klejenie nie zaczyna się w momencie nakładania kleju. Klejenie zaczyna się wcześniej: od układu lameli, oznaczeń, próby na sucho, przygotowania kleju, ścisków, zabezpieczeń i spokojnego planu pracy.